وضعيت من حكايت آدمي شده كه در چارچوب در خانه‌اي ايستاده و جماعت بيرون و درون خانه را همزمان مي‌بيند و مي‌بيند كه اين دو جماعت دنياهاي متفاوتي دارند. آنچه در خيابان مي بينم تفاوت‌هائي اساسي با آن چيزي دارد كه در وبلاگها و وب‌سايتهاي فارسي مي‌خوانم. انگار ما يك ايران واقعي داريم و يك ايران اينترنتي، اينكه تفاوت‌هايشان چيست همان حرف‌هائي است كه از گفتن‌شان مي‌ترسم و نگرانم. شخصا به اين نتيجه رسيده‌ام كه اگر مي‌خواهم تحليل واقع‌بينانه‌اي از جامعه داشته باشم و براي مبارزه با ظلم و جهل آدم به درد بخوري باشم بهتر است كمتر وبلاگ بخوانم. اين روزها وبلاگها براي من يادآور سه ويژگي هستند، نخست دميدن در آتش نفرت، دوم اغراق در قضاوتها كه اغلب از سر نااميدي و بهت‌زدگي است، سوم نوعي ساده‌سازي و نمادزدگي فانتزي كه انگار مشكل اين مملكت رفتن چهار نفر آدم و آمدن چهار نفر ديگر است.

عجيب هم نيست وبلاگ از اول هم نيامده بود كه جامعه را بهتر كند آمده بود حال ما را بهتر كند (البته اين خودش يعني بهتر شدن حال بخش بسيار كوچكي از جامعه كه به هر حال غنيمتي است) مشكل از ما است كه خودارضائي‌هاي ذهني خودمان را بيش از اندازه جدي گرفته‌ايم. منظورم اين نيست كه وبلاگ مفيد و واقع‌بين نداريم يا نوشته خوب وبلاگي نوشته نمي‌شود اما در حوزه سياست (كه اين روزها جا را بر همه حوزه‌هاي ديگر تنگ كرده) وبلاگها غلط‌انداز و گمراه‌كننده‌اند. من هنوز هم از بسياري نوشته‌هاي اقتصادي، هنري، شخصي‌نويسي‌ها و ... لذت مي‌برم. و صد البته از نوشته‌هاي سياسي حدود ده دوازده وبلاگ هم ياد مي‌گيرم. اما نمي‌توانم با نوشته‌هايي كه مسائل مهمي نظير فقر، فساد افتصادي، بحران ارزش هاي اخلاقي، تبعيض و ده‌ها زمينه ديگر كه منجر به واقعيت خريد راي توسط احمدي‌نژاد شده‌اند را فراموش مي‌كنند ارتباط برقرار كنم.

من به عنوان يك ايراني كه دغدغه بهتر شدن اوضاع مملكت را دارم و داخل اين ويرانه نشسته‌ام اخلاقا نمي‌توانم آن روستائي كه با سيصد هزارتومن سود سهام عدالت دخترش را شوهر داده، آن كارگر كنار جاده همدان قزوين كه عكس احمدي‌نژاد را كنار عكس مهنار افشار پشت شيشه دكه‌اش چسبانده، آن راننده تاكسي كه از فرط نفرت از هاشمي به احمدي‌نژاد راي داده و ... را نبينم و طوري بنويسم كه انگار موسوي چهل ميليون راي داشته والسلام! من نمي‌توانم به اين پوپوليزم اينترنتي برآمده از لينك- هيت- كامنت تن بدهم. Link و share و comment به ابزارهاي اعمال قدرت بدل شده‌‌اند و اين قدرت فعلا به تشديد فضائي منجر شده كه از آن بيزارم.  

من هنوز هم بعد از هزار بار شنيدن ترانه «خون‌بها» با تمام وجود براي كيانوش و همه كشته شده‌ها گريه مي‌كنم، ياد مادر اشكان سهرابي مي‌افتم كه هنوز هم با افتخار از قهرماني فرزند زير خاكش در مسابقات تكواندو حرف مي‌زند، ياد مادر ندا مي‌افتم كه با چه سوزي از غروبهاي تنها در خانه‌ تعريف مي‌كند كه دلش مي‌خواهد گريه كند و داد بكشد. هنوز هم عكس زيدآبادي بزرگ را كه مي‌بينم عبدالله مومني دردمند را كه مي‌بينم نبوي و صفائي فراهاني و ... را كه مي‌بينم نفرت از استبداد وجودم را آتش مي‌زند اما نمي‌توانم واقعيتي را كه در پشت راي فرودستان به احمدي‌نژاد وجود دارد نبينم. مهم نيست اين راي ده ميليون بوده، بيست ميليون بوده يا سي ميليون؛ مهم اين است كه اين راي بوده و كم هم نبوده حالا اگر ما مدام به اين همه آدم فحش بدهيم و تحقيرشان كنيم جز اينكه دلمان خنك شود و در دنياي ساده و فانتزي اما تخيلي خودمان بيشتر وهم برمان دارد چه فايده‌اي حاصل مي‌شود؟ اگر روزي قرار باشد در اين مملكت تغييري ايجاد شود مسيرش از واقع‌بيني، رواداري، تحمل و استقامت مي‌گذرد نه اين فضائي كه در وبلاگهاي ما وجود دارد.

حالم خوش نیست؛ تقصیر این اعدام است؛ اعدام "بهنود شجاعی". او امروز صبح وقتی خیلی از ما خواب بودیم اعدام شد؛ به قصاص کسی که چهار سال پیش کشته بود؛ وقتی هنوز بزرگ نشده بود! خیلی ها به خاطر سن کم بهنود در زمان ارتکاب جرم، همه تلاشی کردند تا او را دوباره به زندگی برگردانند ولی نشد که نشد. نه سابقه دار بود و نه شهره به شرارت. اصلا نمی خواهم وارد مقوله "قصاص" شوم؛ مثل خیلی چیزهای دیگر سوادش را ندارم اصلا، برای این یک مورد سرم درد نمی کند! ... آن چنان که وکیل بهنود گفته، وقت اعدام پدر و مادر مقتول به همه خواهش ها یک "نه" گفته و با هم زیر پای بهنود را خالی کرده بودند و بعد یک تن سرد دیگر. می گویند قصاص باعث عبرت می شود؛ با نابود کردن مجرم، جامعه جرم او را تکرار نمی کند. واقعا چنین است؟ ... حالم خوش نیست. حضرت علی گفته بود به شکرانه دست یافتن به خاطی، او را ببخشید. هر چه نشانه مهر و رحم است؛ کم رنگ شده در این سرزمین

آنقدر حوادث تلخ اين روزها بر ما گذشته كه عجيب نيست اگر نتوانيم ثبات و آرامش ذهني خود را بازيابيم. در مورد من اينطور است و به همين دليل تلاش مي‌كنم ذهن خود را مديريت كنم. در راستاي همين تلاش نكته‌اي به ذهنم رسيد:

احمدي‌نژاد چه بخواهيم چه نخواهيم رئيس جمهور ايران ‌است. به قول حقوقي‌ها ناچاريم رياستش را «دوفاكتو» بپذيريم. يعني حتي اگر از نظر حقوقي يا اخلاقي فرايند انتخابش را باطل مي‌‌دانيم چون امكان تغيير شرايط را نداريم و شرايط واقع چنين است بايد تحملش كنيم. پس اينكه مدام تكرار كنيم اين آدم چون رئيس‌جمهور واقعي ما نيست فلان كار و بهمان كارش اهميت ندارد حرف مفيدي نيست. به ويژه براي ما كه در داخل كشور هستيم و تبعات تصميم‌هاي اين آدم  مستقيما زندگي ما را تحت تاثير قرار مي‌دهد.

در همين چارچوب مي‌خواهم از انتخاب سه وزير زن استقبال كنم. مي‌دانم كه دست كم يكي از اين سه زن (آجرلو) تفكر ضد زن دارد مي‌دانم دو تاي ديگر هم اگرچه مذهبي تندرو نيستند اما نوگرا هم نيستند اما نفس انتخاب وزير زن در تضعيف كليشه‌هاي جنسيتي موثر است. اينكه مردم به ديدن وزير زن عادت كنند، كاركنان و مديران مياني دولت به داشتن بالادست زن عادت كنند، مردان به وجود زنان مديرعالي عادت كنند براي ترك برداشتن سقف شيشه‌اي جامعه كه مانع ارتقاي زنان در موقعيت‌هاي اجتماعي مي‌شود مهم است. دختران روستايي، زنان جوان تحت فشار محدود كننده خانواده‌هاي مذهبي، دختران نوجواني كه به دليل نظام منحط و ارتجاعي حاكم، فاقد اعتماد به نفس شده‌اند به ديدن و ديده شدن تصوير وزير زن احتياج دارند.

 اتفاقا چون اين كار را احمدي‌نژاد مي‌كند با مقاومت كمتري از سوي حوزه و نيروهاي سنتي مواجه مي‌شود به هميت دليل راه را براي دولتهاي بعدي‌ هموار مي‌كند. ضمن اينكه آلترناتيو اين تصميم كه انتخاب وزراي مرد كارآمد نبوده بلكه امثال كردان و مشائي قرار بوده وزير شوند. اگر قرار است مردان فاسد بي لياقت وزير شوند از منظر بهبود شرايط زنان، انتخاب زني با همين صفات قطعا ترجيح دارد. معناي اين حرف آن نيست كه براي احمدي‌نژاد كف بزنيم اما حال كه نيروهاي سياسي مخالف حقوق زنان به دنبال تحريك مجلس براي راي ندادن به اين سه هستند هيچ ضرورتي وجود ندارد كه ما هم در خالي كردن زير پاي اين سه وزير زن به ياري گروه‌هاي سنتي برويم. ضمن اینکه بعید است اگر این سه زن رای نیاورند به این زودیها کسی ریسک انتخاب وزیر زن را بپذیرد.

رابطه های نا تمام ...

خاطره های همیشه حاضر!

دلهای همیشه گرفته و تنگ...

اشتباهاتی که نه امید جبرانشون هست نه امید تکرار نشدنشون

درد هایی که  هرشب روح آدم رو به صلیب می کشن...

حرفهایی که هیچوقت به زبان نمیان

"شعرهایی" که توی تنهایی پرپر میشن

آهنگ هایی که بوی یک عشق رو به مشام احساس میرسونن

فرصت هایی که از دست میرن

و لحظه هایی که هرگز بر نمیگردن...

و نقطه ی پایانی که شاید سالهای سال  چشمات بهش خیره بمونه...و دلی که فقط با یه چیز به تپش میافته...یه خاطره ی دور...یه حرف قشنگ...آرزوهایی که هیچوقت متبلور نشدند !

اونوقت تنها جاده است که میره....تو هم باید بری! یه چیزهایی رو جا میزاری...دلت..احساست و قسمتی از روحت رو..و شاید از اون لحظه به بعد برای همیشه ناتمام بمونی..مثل همه ی حرفهایی که نشد بزنی...!

نویسنده راست میگفت..تو همین گونه که هستی آفریده شده ایی.